Hormonen, duivelse dingen.

Ik voelde het gisteren al aankomen, het maandelijks genot. Nou ben ik 52 en nog is er braaf elke maand mijn hormonenfeest. Met alle pleziertjes die erbij horen. Vooral de hoofdpijn, bijna niet weg te slikken. Mijn bui….van superhyper, naar tranen met tuiten. Wanneer mag ik dit inleveren?
Mijn bui is soms zo erg, dat ik beslissingen neem, die ik anders niet neem. De spijt achteraf is dan nog erger. Nou heb ik een spiraal, een hormoon spiraal, die zwakt de boel af, dus het was eigenlijk nog veel erger. Soms hoor je dat vrouwen dit missen, zich minder vrouw voelen. In mijn geval is dat niet. Het is altijd al “een feestje” geweest. Alles gewoon heel hevig. Maar de buien. Daar wil ik zo graag vanaf. Heel de dag maal ik, mijn hersenen draaien overuren, vind mezelf zielig, nee, sterk, nee, mega zielig, onee, reuze sterk, powervrouw….zo vermoeiend.
Vooral de dingen die niet verwerkt zijn. Die drijven nu boven.
Daar kan ik nog niet mee beginnen, met verwerken. Maar…er is altijd wel wat afleiding te zoeken. Filmpje, poetsen, diertjes knuffelen en verwennen. Proberen me te verheugen op zondag, lekker met m’n gezin en An BBQen. En mee staat er een vriendin op de stoep. Heerlijk mee kunnen kletsen. Lekker de gedachtes kunnen verzetten. Ze was weer oma geworden. Trotse oma kwam de foto’s showen van haar kleinkinderen en ik kon lekker even mee drijven op haar geluksgevoel. Bedankt Marianne.
Morgen weer een dag. Heel misschien zet morgen de overgang door….Dromen kan altijd.

Woensdag, gehaktdag!

Als ik naar buiten kijk, word ik meteen vrolijk. De zon schijnt. Gisteren naar mijn psych geweest, was weer even geleden, dus ik moest er weer inkomen. Ze moest de woorden eruit trekken. Er was ook niet veel nieuws gebeurd. Ex man woont nog steeds hier, het gaat goed met mijn kinderen en mijn beestjes. Vanbinnen valt er genoeg te beleven. M’n paniek is iets minder aanwezig. Ik heb nog elke nacht paniekaanvallen, maar overdag is het wat minder. Dat heb ik overgehouden aan de bloeding in mijn hoofd. Angst en paniek. Daarvoor had ik het wel eens, nu leeft het op de voorgrond. De laatste 3 jaar waren zwaar. Zoveel mensen in mijn hoofd. Iedereen heeft er in gewroet en dat heeft ook de paniek doen groeien. Psych zei gisteren, dat ik achteruit was gegaan. De sterke vrouw (sterk=beetje minder angst) miste ze. Gisteren had ik veel pijn en was ik moe, dus ik was niet op mijn best. Daar heeft ze gelijk in. Als ik niet goed in mijn vel zit, zie je dat goed. Alleen al de manier van staan is al anders. Hoe ik kijk, hoe ik loop, hoe ik denk..hormonen doen ook veel, net prednison op, die schopt ook veel in de war. Je kon het ’s morgens al merken. Ik moest nog wakker worden, dus ik snuffelde wat in mijn Facebook en….ja, zielig filmpje van een hond, tranen in mijn ogen en mee dacht ik, uit die pc en wat gaan doen. Dat heb ik dan ook gedaan. Ruimen, strijken en zo. ‘S middags naar de psych. Mijn mobiel op het stuur geklemd en Pokémon Go aan. Soms heb ik dat nodig, om de wereld om me heen een beetje te vergeten. Indrukken komen minder binnen op die manier. Sessie was best vermoeiend en dan weer terug naar huis, langs de winkel gefietst en daar zag ik een narsisjes in een eierschaal, dus die gekocht en rechtstreeks naar huis (bijna Pasen). daar aangekomen, kon ik eten gaan maken. Ik heb het makkelijk gehouden. Na een sessie ben ik gewoon even uitgeblust. Dat weet ik, dus makkelijke hap. Wel heb ik nog even in het zonnetje buiten gezeten, bij Mariska. Even vitamientjes opdoen. Daar een ijskoffie op. die staat nu ook voor mijn neus. Komend weekend gaan we lekker BBQ-en. Het wordt geweldig weer. Moet ik wel van te voren dat ding uitdoen. De winter eruit jagen. Lekker met m’n gezinnetje en An quality timen, in m’n eigen achtertuintje. Zo heb ik wat om naar uit te kijken. Ik vind BBQ zo lekker en zo gezellie. De tijd doorbrengen met mensen waar ik om geef, dat maakt het natuurlijk gezellig.
Een hele tijd heb ik een hekel aan dit huis gehad, omdat er zoveel in is gebeurd. Alsof een huis er wat aan kan doen 🙂 Momenteel krijg ik er weer wat rust en wordt het ook weer een thuis ondanks dat m’n hondje er niet meer is. Die mis ik zo, mijn hondje. M’n Sjaakie. Het is ook goed te merken aan onze kat, dat ze nog steeds zoekende is. Sjaak vulde het huis zo veel. En nu weet je ook wat je mist. Hij was ook mijn deurbel en nu merk ik dat ik de deurbel niet hoor. Sjaak was waaks en hij blafte goed hard. Dan wist ik dat er iemand voor de deur stond. Ook als ik iets liet vallen van eten. Voor ik het op kon pakken, had hij het al. Hij was heel snel en ik rekende er ook op. Deed niet eens moeite om het op te pakken. Telkens krijg ik dan toch een soort van klap in mijn gezicht, bij elk ding wat ik gewend was. Ik mis hem zo erg. Zo erg had ik het nog niet ervaren. Sjaak zat in mij gewortled. Veronderstel dat er toch een hondje zou komen, dan blijft m’n Sjaak toch nummer 1. Maar ik neem geen hondje meer. Doet te veel pijn als er iets mee gebeurd. Ook weet je tegenwoordig niet, of er geen erfelijke aandoeningen zitten. Je hoort de ergste dingen. Patella alleen al, de pijn die zo’n beestje dan heeft. Nee, ik durf niet meer. Van de week, kreeg ik ineens een idee. Ik neem geen honden meer, maar ik kan het mijn kinderen niet ontzeggen. Het zou toch geweldig zijn, dan komt er toch een hondje 🙂 en ineens vallen mijn argumenten in het niets. Ik wil heel graag, maar nee. Beter van niet. Misschien wel kipjes. Nee Nien, ook geen kippen!!
ik ga wat doen.

It’s a girl

25 jaar geleden, ’s avonds om 23.42 uur kwam Mandy op de wereld.
Vandaag is ze dus 25. Weer dringt het door, wat hebben we grote kinderen, ik zei het vanmorgen nog tegen m’n zusje en die had hetzelfde. Die zat aan een ontbijt met haar zoon. Terugkijkende op de jaren, weet ik dat we ze alle 25 meegemaakt hebben, maar toch, dat kleine huppelend mensje, in een zomerjurkje met een hoedje en dan die grote blauwe ogen… dat leek nog zo kort geleden.
Weer zo’n cliché die me laat verbazen. Dan mag ik toch ook in mijn handen klappen van geluk hoor. 3 Kinderen, gezond. Dat probeer ik me toch ook wel te beseffen. Even goed inprenten, dit is geluk!!
Elke dag zo ongeveer, wil ik daar wel bij stil staan, bij hetgeen wat er wel is.
O, weet je waar ik ook mee bezig ben? Een hele simpele bucket list, met dingen die best te halen zijn. Zo zou ik best eens van een brug willen springen, zo het water in. Wetende dat het diep genoeg is en ik niet land op een wrak van een auto ofzo. (daar zit de angst) en ooit, ooit wil ik graag onder een waterval staan. Hoeft niet groot te zijn, liever niet zelfs, dan doet het water zeer bij het landen 🙂 Ik denk ook, dat ik te lang heb stilgestaan, vergeten te leven. Ik mag weer leven. Ik mag dingen verwachten in m’n leven.
Zolang loop ik al met een ingebouwd schuldgevoel, dat ik iedereen te kort doe. Juist ook, omdat ik nooit tevreden ben met mezelf, heb ik het in mijn hoofd, dat er voor een ander ook nooit tevredenheid is over mij. Waar komt dat vandaan?
Nou, morgen is er weer een dag die we met twee handen aanpakken

Smile and live!

Voorzichtig

Als je beestjes hebt verloren, word je steeds zuiniger en gealarmeerd, als er ook maar iets abnormaal is. Mijn cavia, wat wij thuis knaafjes noemen, had ik 3 keer zien krabben. ALARM!! Hij krabt al 3 keer. Beestje uit zijn kooi, vergrootglas erbij. En jawel, we hebben een enkel huidschilfertje gevonden. Niets aan de hand dus. Maar ik had de zenuwen. Onze andere cavia, werd op het laatst gek van de jeuk. Kevin had een tumortje tegen zijn schildklier groeien en dat zorgde voor jeuk, het beestje heeft nog afgezien hoor. We moesten hem in laten slapen. Dat gevoel, machteloosheid, is bij mij goed bijgebleven. Dus als er nu 1 krabt aan zichzelf, PANIEK!
Daarna nog even chillen en kroelen en dan Linkie weer terug zijn verblijf in. Gerustgesteld. Gelukkig weet ik, dat ik niet de enige ben, die zo voorzichtig is geworden. Op facebook ben ik lid van het cavia forum en daar zie ik veel het zelfde gedrag voorbij gaan. Cavia’s zijn ook zo leuk, ze hebben zo’n lief en grappig karakter.

Chillen bij Nientje

Vandaag komt er niet veel uit mijn vingers. Beetje was opgeruimd, gestofzuigd, afwassertje, opgeruimd, en wat gewerkt. Wel een fijne dag, heb gisteren al veel gedaan, dus vandaag mocht het wel wat minder. Straks koken, wat zal ik nu weer eens maken? Geen idee nog, zie ik straks wel.

Link

Glas

Vandaag een heerlijke dag gehad. We, An en ik natuurlijk, zijn naar het Nationaal Glasmuseum geweest in Leerdam. Het museum eerst aagedaan en daarna naar het glasblazen in de werkplaats, vlakbij. Je leert en ziet er dingen, waardoor ik met heel andere ogen naar glas kijk. Het werk wat er in zit, de studie die je moet hebben gedaan om volleerd glasblazer te worden. De spierkracht alleen al. Vandaag waren er 3 vrouwen bezig, met assistenten, want meestal heeft 1 glasblazer, minimaal 1, maar ook 2 of 3 assistenten nodig, omdat het ook continu moet blijven bewegen.

Glasblazerij Leerdam

Ik vond het zo leuk en mijn moekie had dit ook mooi gevonden, dat weet ik wel. We hebben ons daar prima vermaakt. De vrouw die je hier in beeld ziet, je kon zien, dat het een zwaar werkje was. Haar armen trilde van de inspanningen. Je moet ook wel tegen de hitte kunnen. Het vormen, wat ze met de hand doen en met karton, was ook heel secuur. Het karton is nat, zodat er een stoomlaagje tussen het glas en het karton komt. Je kreeg ook allerlei spulletjes in je handen, waar het glas van gemaakt wordt. Zand en soda. Ook lieten ze glastrekken zien. Ik zou daar heel de dag kunnen zitten en dit gewoon bekijken. In het museum, hadden we drie solo-exposities gezien. Hieronder een filmpje, van Ma’ayan Pesach. Combineren van glas en andere materialen en de geschiedenis er achter.

Je leest het. Nientje is niet meer grieperig. Paardemiddeltje van de dokter gehad en ik ben weer op de been. Gisteren had ik alweer energie. Heb zelfs mijn dakgoot schoongemaakt. De wonderen zijn de wereld niet uit 🙂
Het weer was ook geweldig, deze dag gaf weer een boost energie. Daarna weer naar huis. Alles stond nog zoals ik het achterliet. An ging weer naar huis en ik heb eten gemaakt voor de kinderen en nu even bloggen. Hieronder nog een foto.

Glazen bollen in de kunsttuin van het museum

Ben benieuwd wat deze week me weer brengt.

Honden

Het is gelukkig weer beter weer. Vandaag was ik iets fitter. Vande week weer ziek, krijg nu prednison, daarmee moet het goed komen. Mijn bui is …onweer. Ben om 100 dingen pissig, meestal krijg ik daardoor energie, of pissig genoeg om toch te doen, wat ik moet doen. Ik moest mijn knaafjes verschonen en de kattenbak en dat is gelukt. Jippie. Als ik maar pissig genoeg ben, dan lukt er veel.
Vanmorgen om 8 uur eruit. Meteen willen beginnen, dus alles klaargezet. En toen hoorde ik Poes blaffen, nee, ik ben niet gek. Poes is de hond van Mariska, een hele lieve kroelhond. Toen kwam Mack ook nog buiten, dus ik heb weer kunnen kroelen. We hebben buiten koffie op en daarna toch de knaafjes verschoond. Toen de kattenbak en daarna het mensengedeelte.
Ik voel me dan zo’n oud wijf he… 52…sjongejongejonge… Maar goed. Het is weer een beetje ingehaald.

Poes
Mack

Mac is een Doofus 🙂 Zo, nu ga ik koffie zetten. Is een hele tijd geleden.

Grimmig weer

Het weer is vochtig en kouder en dat merk ik goed. Veel langzamer en zo’n beetje alles doet zeer. Gisteren te veel gedaan en de volgende dag is het inleveren. Vandaag gekookt en de stofzuiger door het huis gejaagd. Wat opgeruimd en dat was het. Zo’n dag wil ik graag snel afsluiten, ik word er een beetje depri van. Als je te lang stil zit, gaat je hoofd meer actief worden. Ik ga dan nadenken, over de dingen, die ik niet voor niets afgesloten heb. Sommige dingen zijn zo oneerlijk. Maar hé, ik ben er en leef mijn leven.
Morgen wil ik in ieder geval mijn knaafjes verschonen. Knaafjes zijn de cavia’s, ons gezin heeft overal wel een andere naam voor, Ik hoop dat me dat lukt. O, en de wasmandbodem wil ik zien, Straks wat eerder mijn nest in en morgen hoop ik op meer energie.

Vrolijk

Maandag, niet de popie dag van de week. Vandaag wil ik veel doen, meestal doe ik dan niet zo veel, komt er van alles tussen. Gisteren een fijne dag gehad met An. Niks Pokémon Go, gewoon samen naar Weert, daar ligt haar man begraven. Zo mooi, in een natuurgebied, bij een boom. Als je dan toch je laatste slaapplek hebt, dan daar, rustig mooi en een “gewoon” bos. Je hebt daar niet echt het idee, dat je naar een begraafplaats gaat, dus je bent niet zo geladen met droevige gevoelens. Dit zou mijn moeder een heel mooi concept gevonden hebben. Mijn moekie ligt bij haar vader en moeder. Ik ben er niet meer geweest. Te geladen, al dat rotgevoel komt dan weer naar boven. Ze heeft zo moeten vechten, zo oneerlijk, voor zo’n lief mensje.
Waar ik nu zit, bij mijn bureau, daarboven staat een foto van haar. Dat is mijn persoonlijke plekje, voor ons samen. Daar praat ik met haar. Nog steeds doet het pijn. Mijn broer zei laatst, het lijkt niet te slijten en inderdaad, dat gevoel heb ik ook.
Ze was ook zo lief. Creatief, slim, sterk, vol humor en een heel veilig gevoel. Ik voelde me speciaal, als ik bij haar was. Alsof je iets deelde, wat niemand had. Die band, die slijt nooit. Ik mis haar nog steeds heel erg.
Ik was best een moeilijk ding, ego ook, niet zelf zien, hoeveel ik vroeg van haar. Dat liet ze nooit merken. Wij waren thuis allemaal wel wat moeilijker heb ik het idee. Mijn moeder bleef trots en ze hield voelbaar van ons. Als ik daar een beetje van kan geven aan mijn kinderen, dat zou mijn leven compleet maken.

Nou, mijn griep is ver weg, wel nog veel slijm, maar mijn energie is met beetjes terug aan het komen. Vandaar het gevoel, dat ik veel wil doen. Vannacht wel ziek geweest, maar heb toch wel redelijk kunnen slapen. Ik heb al wat jaartjes terug, een buikhernia gehad. Mijn buikvlies was geklapt en ik heb best lang moeten lopen, met mijn darmen aan de verkeerde kant van het buikvlies. Ik ben fors en mijn speklaag op mijn buik, is daardoor niet geweldig doorbloed. Veel kans op infectie, dus geen chirurg wou hieraan beginnen. Ook omdat er al veel littekenweefsel zit van mijn vorige hernia. Na zo’n anderhalf jaar toch een chirurg gevonden en die heeft het geweldig gedaan. De wond is mooi genezen en hij heeft een speciale mat laten komen, omdat ik toch wel een, lijf heb, dat niet graag vreemde dingen wil. 30 cm bij 40 cm geloof ik, de mat.
Daarna ben ik altijd pijn blijven hebben. Toch te lang rondgelopen, dus mijn darmen doen waar ze zin in hebben, Het voelt beurs en stekerig.
Bij toeval heb ik tramadol gekregen, voor iets anders en toen liep ik voor het eerst vrijwel pijnvrij. Dat was heerlijk. Tramadol. Hoge dosis, dat wel. Maar dit geeft me weer andere klachten en samen met de SAB, ben ik nogal een warhoofd en het leren is voor mij vrij moeilijk geworden. Ik was systeembeheerder bij SKOD, een stichting, met 6 scholen en een klein kantoor. ICT vliegt vooruit en ik kon niet mee. Nu werk ik nog maar 4 uur per week, vanuit thuis. Mijn leven is flink in de war geschopt.
Eigenlijk ben ik 100 % afgekeurd. Ik hou de website bij van 1 school. Dat alles moeten inleveren, dat heeft me zwaar geraakt. Maar het ergste zijn de vernederende onderzoeken van het UWV. Die agressieve manier van werken, heeft me veel gekost. Je voelt je zo klein. Het is al niet leuk, om veel in te leveren, maar hoe de werkwijze van het UWV is, dat heeft me gesloopt. Ik zie er gezond uit, dat was mijn pech denk ik. 6 Jaar therapie en onderzoeken en het gevecht na mijn bloeding, dat heeft me niet zo gesloopt, als het UWV. Nu heb ik therapie, dat nog wel even door zal gaan. Ondertussen gescheiden. De “drama” werd mijn man te veel (en nog wel meer hoor) Nu weer proberen er bovenop te komen. Maar dat gaat me lukken. Ik ben een vechter. Ik heb geweldige kinderen, een fijne familie en een paar goede vriendinnen. Dan nog mijn beestjes….ik krijg wel weer een leven, wat me happy/tevreden maakt. Ik kom er wel.
Zo, straks een wasje eruit en nieuwe erin, en eens na gaan denken over het eten vanavond, wat soms al een uitdaging is. (moeilijke eters hier)
De zon is er, dat maakt een mens al vrolijk.

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑