Vrolijk

Maandag, niet de popie dag van de week. Vandaag wil ik veel doen, meestal doe ik dan niet zo veel, komt er van alles tussen. Gisteren een fijne dag gehad met An. Niks Pokémon Go, gewoon samen naar Weert, daar ligt haar man begraven. Zo mooi, in een natuurgebied, bij een boom. Als je dan toch je laatste slaapplek hebt, dan daar, rustig mooi en een “gewoon” bos. Je hebt daar niet echt het idee, dat je naar een begraafplaats gaat, dus je bent niet zo geladen met droevige gevoelens. Dit zou mijn moeder een heel mooi concept gevonden hebben. Mijn moekie ligt bij haar vader en moeder. Ik ben er niet meer geweest. Te geladen, al dat rotgevoel komt dan weer naar boven. Ze heeft zo moeten vechten, zo oneerlijk, voor zo’n lief mensje.
Waar ik nu zit, bij mijn bureau, daarboven staat een foto van haar. Dat is mijn persoonlijke plekje, voor ons samen. Daar praat ik met haar. Nog steeds doet het pijn. Mijn broer zei laatst, het lijkt niet te slijten en inderdaad, dat gevoel heb ik ook.
Ze was ook zo lief. Creatief, slim, sterk, vol humor en een heel veilig gevoel. Ik voelde me speciaal, als ik bij haar was. Alsof je iets deelde, wat niemand had. Die band, die slijt nooit. Ik mis haar nog steeds heel erg.
Ik was best een moeilijk ding, ego ook, niet zelf zien, hoeveel ik vroeg van haar. Dat liet ze nooit merken. Wij waren thuis allemaal wel wat moeilijker heb ik het idee. Mijn moeder bleef trots en ze hield voelbaar van ons. Als ik daar een beetje van kan geven aan mijn kinderen, dat zou mijn leven compleet maken.

Nou, mijn griep is ver weg, wel nog veel slijm, maar mijn energie is met beetjes terug aan het komen. Vandaar het gevoel, dat ik veel wil doen. Vannacht wel ziek geweest, maar heb toch wel redelijk kunnen slapen. Ik heb al wat jaartjes terug, een buikhernia gehad. Mijn buikvlies was geklapt en ik heb best lang moeten lopen, met mijn darmen aan de verkeerde kant van het buikvlies. Ik ben fors en mijn speklaag op mijn buik, is daardoor niet geweldig doorbloed. Veel kans op infectie, dus geen chirurg wou hieraan beginnen. Ook omdat er al veel littekenweefsel zit van mijn vorige hernia. Na zo’n anderhalf jaar toch een chirurg gevonden en die heeft het geweldig gedaan. De wond is mooi genezen en hij heeft een speciale mat laten komen, omdat ik toch wel een, lijf heb, dat niet graag vreemde dingen wil. 30 cm bij 40 cm geloof ik, de mat.
Daarna ben ik altijd pijn blijven hebben. Toch te lang rondgelopen, dus mijn darmen doen waar ze zin in hebben, Het voelt beurs en stekerig.
Bij toeval heb ik tramadol gekregen, voor iets anders en toen liep ik voor het eerst vrijwel pijnvrij. Dat was heerlijk. Tramadol. Hoge dosis, dat wel. Maar dit geeft me weer andere klachten en samen met de SAB, ben ik nogal een warhoofd en het leren is voor mij vrij moeilijk geworden. Ik was systeembeheerder bij SKOD, een stichting, met 6 scholen en een klein kantoor. ICT vliegt vooruit en ik kon niet mee. Nu werk ik nog maar 4 uur per week, vanuit thuis. Mijn leven is flink in de war geschopt.
Eigenlijk ben ik 100 % afgekeurd. Ik hou de website bij van 1 school. Dat alles moeten inleveren, dat heeft me zwaar geraakt. Maar het ergste zijn de vernederende onderzoeken van het UWV. Die agressieve manier van werken, heeft me veel gekost. Je voelt je zo klein. Het is al niet leuk, om veel in te leveren, maar hoe de werkwijze van het UWV is, dat heeft me gesloopt. Ik zie er gezond uit, dat was mijn pech denk ik. 6 Jaar therapie en onderzoeken en het gevecht na mijn bloeding, dat heeft me niet zo gesloopt, als het UWV. Nu heb ik therapie, dat nog wel even door zal gaan. Ondertussen gescheiden. De “drama” werd mijn man te veel (en nog wel meer hoor) Nu weer proberen er bovenop te komen. Maar dat gaat me lukken. Ik ben een vechter. Ik heb geweldige kinderen, een fijne familie en een paar goede vriendinnen. Dan nog mijn beestjes….ik krijg wel weer een leven, wat me happy/tevreden maakt. Ik kom er wel.
Zo, straks een wasje eruit en nieuwe erin, en eens na gaan denken over het eten vanavond, wat soms al een uitdaging is. (moeilijke eters hier)
De zon is er, dat maakt een mens al vrolijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑