Hormonen, duivelse dingen.

Ik voelde het gisteren al aankomen, het maandelijks genot. Nou ben ik 52 en nog is er braaf elke maand mijn hormonenfeest. Met alle pleziertjes die erbij horen. Vooral de hoofdpijn, bijna niet weg te slikken. Mijn bui….van superhyper, naar tranen met tuiten. Wanneer mag ik dit inleveren?
Mijn bui is soms zo erg, dat ik beslissingen neem, die ik anders niet neem. De spijt achteraf is dan nog erger. Nou heb ik een spiraal, een hormoon spiraal, die zwakt de boel af, dus het was eigenlijk nog veel erger. Soms hoor je dat vrouwen dit missen, zich minder vrouw voelen. In mijn geval is dat niet. Het is altijd al “een feestje” geweest. Alles gewoon heel hevig. Maar de buien. Daar wil ik zo graag vanaf. Heel de dag maal ik, mijn hersenen draaien overuren, vind mezelf zielig, nee, sterk, nee, mega zielig, onee, reuze sterk, powervrouw….zo vermoeiend.
Vooral de dingen die niet verwerkt zijn. Die drijven nu boven.
Daar kan ik nog niet mee beginnen, met verwerken. Maar…er is altijd wel wat afleiding te zoeken. Filmpje, poetsen, diertjes knuffelen en verwennen. Proberen me te verheugen op zondag, lekker met m’n gezin en An BBQen. En mee staat er een vriendin op de stoep. Heerlijk mee kunnen kletsen. Lekker de gedachtes kunnen verzetten. Ze was weer oma geworden. Trotse oma kwam de foto’s showen van haar kleinkinderen en ik kon lekker even mee drijven op haar geluksgevoel. Bedankt Marianne.
Morgen weer een dag. Heel misschien zet morgen de overgang door….Dromen kan altijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑