Rare dag

Vandaag voelt het, alsof ik een taak heb volbracht en dat ik nu mag doen wat ik wil. Ik mag happy zijn, ik mag ook best verdrietig zijn, ik mag alles en dat voelt raar. Maar de “druk” is er wel een beetje af, omdat ik “het” heb volbracht. Maar dat is vandaag. Er is niet 1 dag hetzelfde, daarom is het ook zo moeilijk uit te vogelen, hoe het leven in elkaar zit.
De laatste dagen heb ik veel gedaan. Misschien te veel, want vandaag was ik om 4 uur wakker. Euh, ik bedoel dus 16.00 uur…ik heb zo’n 14 uur achter elkaar geslapen. Dat is mega veel en ondanks dat, was ik niet suf. Wel is het raar om het avondeten te maken, als je net wakker bent 🙂
Een hele rare dag vandaag. ‘S avonds de keuken schoongemaakt en nu ontspannen met een film, maar zoals alles, maakt de film ook weer veel emoties los. Eigenlijk moet ik gewoon naar mijn nest gaan en proberen te slapen. Maar je ziet het. Het is 3 uur geweest. Normaal past al lang niet meer bij mij. Ik ga het toch maar proberen, wie weet lukt het en heb ik morgen, over een paar uur bedoel ik, een normale dag haha.
Truste !!

Klim

Schud het van je af, probeer houvast te krijgen.
Schreeuw het van je af, door stil te zwijgen.
Lach, want het is ons geheim.
Maar onthou, bijvoorbeeld door deze rijm.
Klim omhoog, pak iets wat je houden kan.
Kom er boveruit, maak je plan.

Voel de warmte, voel je kracht.
Dat is de eerste stap, die op jou wacht.

Controle

Soms ben ik zo jaloers op mensen, die hun gevoel zo goed onder controle hebben. Vandaag begon het goed. Goed geslapen, dingen kunnen doen. Eten gemaakt. Buurvrouw kwam vragen, of ik mijn plastick zakken wou verhangen. Het is een ramp met die vieze dingen. Hier komen ze het plastick eens in de twee weken ophalen en ’s zomers in deze hitte, trekt het van die vieze groene vliegen aan. Ik heb een tuin in een L vorm en we zitten in de lange kant en na de helft begint een stuk naar links. Daar heb ik mijn kliko’s staan en mijn plastick zakken. Ik hang ze aan een spijker op, om muizen/ratten niet aan te moedigen. Laat mijn buren nou net andersom zitten, in het stuk waar ik mijn kliko’s heb staan. En afval stinkt!! Ik ben meteen gaan ruimen. Je wilt toch niet, dat een ander in jouw stank zit. Ik was ook zo blij, dat ze het aan mij kwam vragen. Hier in het dorpje waar we wonen, ben ik gewend dat alles rondom je gebeurt en zeker niet rechtstreeks. Maar ze vroeg het rechtstreeks en dan kan ik er ook wat aan doen. Probleem opgelost. Heerlijk toch?

Als ik dan ’s avonds zit en ik ben moe, dan ben ik gevoeliger en dan komen de tranen. Vooral tranen over de laatste jaren. Er is zoveel gebeurd en zoveel waar ik tevergeefs tegen vocht. Zoveel verdriet. Zoveel onmacht. Maar vooral heb ik ontdekt, hoe in en in gemeen mensen kunnen zijn. Mensen die aan de buitenkant zo aardig lijken, maar binnenin zo vreselijk gemeen zijn. Die met een glimlach op hun mond, je leven kapot willen maken. Daarom was ik ook blij met mijn buuf, die rechtstreeks vroeg, of ik er iets aan het probleem kon doen.

Het is zo’n mooi weer. Ik dwing mezelf bijna te genieten van allerlei dingen. En ik geniet ook, echt ook van de mooie dingen, kleine dingen, wondertjes, tegelijkertijd mis ik dan wel de mooie dingen die nooit meer terugkomen. Kroelen met mijn hondje, o wat mis ik Sjaakie. Laat er de komende tijd alleen leuke dingen gebeuren aub, ik denk niet dat ik voorlopig meer kan hebben. Ow…ik ben 53 nu. Mijn verjaardag was fijn. Genoten van m’n gezin en m’n vriendin. Er zijn echt wel plannen om mijn wereld groter te maken, maar voorlopig houden we het liever veilig klein. Afsluiten met een positieve gedachte, we komen er wel, stappie naar voor, stappie terug, 2 stapjes naar voor…..we komen er!!

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑