117

Gisteren zou mijn opa 117 geworden zijn. Helaas werd hij maar 80, bijna dan, op 5 dagen na. Mijn opa was de liefste man. Zo lief. Alleen maar lieve herinneringen aan hem. Geduldig en slim.

Gefeliciteerd opa.

Goedemorgen

Vandaag een spannende dag. Voor een ander misschien iets gewoons, maar voor dit mensenschuw ding, een heel spannende dag. Bij mijn buurvrouw iemand opvangen om binnen te laten. En dat is eng, maar goed voor mij. Als ik dit doe en ik raak nietr in paniek, dan ben ik weer een stap verder. Kan de psych trots op mij zijn. Slecht geslapen, kort geslapen. Ook heel vermoeiend, dit. Wie had tien jaar geleden gedacht, dat ik hier zo’n moeite mee zou hebben, ik niet. Gelukkig heeft ze een lieve hond en daar ben ik gek op. Dan voel ik me ook meteen een stuk sterker, kan ik praten tegen de hond. Het heeft best lang geduurd, voor ik me hier “thuis” voel. Soms heb ik nog moeite, hee, ik woon pas zo’n 25 jaar hier 🙂

Sinds ik mijn eigen hondje ben verloren, heb ik hier ook veel steun aan. Zo kan ik af en toe even mijn ei kwijt en toch kroelen met een hond. Nog nooit in mijn leven, heb ik een dier zo gemist, als mijn Sjaakie. Nog elke dag denk ik aan hem en mis ik hem. Het was ook zo’n lief hondje. Hij was altijd vrolijk. Een lief vrolijk manneke. Als hij je aankeek, dan keek hij zo lief met zijn zwarte dopneusje. Zijn ogen, daar kon je in verdrinken.

Ik in ieder geval wel. Er zat ook echt geen kwaad in. Alsof ik de wereld wil overtuigen, hoe lief hij was…..maar niemand hoeft dat te voelen natuurlijk. Mijn manneke.

Suffe muts

Ja, vandaag ben ik een suffe muts. Te veel gedaan gisteren en dan moet ik vandaag “betalen” . Gisteren is de mail van ons domein omgezet en dan moet ik mijn hoofd erbij houden. Heel veel dingen schrijf ik op en soms moet ik gewoon stoppen. Dan is het vol en kan er niets meer bij. Koppie slaat even vast. Maar na een tijdje overdenken, word het weer logisch en dan kan ik weer verder. Voor de bloeding, kon ik zoveel dingen tegelijkertijd, een multitasker. Nu is het 1 ding en niet meer. Het moet logisch zijn, anders kan ik echt in paniek raken. Het heeft lang geduurd, voordat ik dat heb geaccepteerd. Inleveren doet niemand graag.
Gelukkig had ik hulp. Ik weet wel dat ik er aan uit kom, maar toch heb ik de zenuwen. Daarna een korte nacht gehad en vandaag lekker met mijn vriendin op pad geweest.
Het was druk en mensen kwamen in mijn persoonlijke ruimte…iekzz…
Nu weer thuis. Wat dingetjes gedaan en straks lamballen voor de tv.

M’n mupke 🙂

Zin in kerst

Kop koffie erbij, opgeruimd en nu even pauze, even bij kletsen. Het is een eind geleden dat ik schreef. Ik kon niet inloggen, was stilgezet uit voorzorg. Duurde even voor ik daar achter was, maar nu ben ik er weer. Hoe mijn leven nu verloopt? Raar. Overdag redelijk normaal. Beter in mijn vel en sommige momenten ben ik echt een tevreden mens. Natuurlijk is er nog een hoop te verwerken, net een scheiding achter de rug en mijn vertrouwen is compleet weg. Maar de watten zijn al een tijdje uit mijn hoofd en nu ben ik begonnen met verwerken. Ik doe dit met behulp van een psychotherapeut. En wat ben ik blij dat ik haar gevonden heb. Er is echt een klik en ik vertrouw haar. Dat wil voor mij heel wat zeggen. Het is fijn dat je met sommige vragen terecht kan. Soms klopt mijn gedrag niet bij mijn gevoel, heel raar. Op een moment dat ik het naar mijn zin heb, kan ik zonder reden gaan huilen. Geen idee waarom, maar dat schijnt erbij te horen.
‘S nachts heb ik veel angstaanvallen. Deze laatste weken zijn heel erg.
Onrealistische gedachten die mijn hoofd “bezet” houden. Eigenlijk heb ik dit al heel mijn leven, er is goed mee te leven. Als het erg is, is het heel moeilijk om een “normaal” leven er naast te hebben. Denken of problemen oplossen, lukt dan niet. De simpelste dingen, logica ontbreekt. Een lamp verwisselen stel ik uit, zoiets simpels. Ik blijf dan ook thuis, tot de watten weer uit het koppie zijn en ik weer verder kan leven. En volgens mij gaat het vandaag weer lukken. Straks een boodschap doen met een vriendin. Dan zijn we er even uit. Daarna alles weer oppakken en hopen op een normale nachtrust. Toch geef ik mijn leven nu een 8. Het is al zoveel beter dan 1 of 2 jaar geleden. Wankel, dat blijft, maar best tevreden.

Momentje

Zomaar een moment uit het leven van iemand met angst.

’s Nachts, bijna niet geslapen, angst, angst en nog eens angst. Heel mijn lijf voelt raar en ik voel me zo klote. Het word steeds erger, dat onrustige kutgevoel. Zo’n leuke dag gehad en dan weer die klote nacht in.

Ik duw mezelf het leven in, ik wil leven verdomme, mag ik nu onderhand eens leven?? Nee, eigenlijk niet. Ik moet iets ergs gedaan hebben, heb ik iemand benadeeld? Of is dit nog van vroeger, heb ik toen wat ergs gedaan? Dat moet toch wel, ergens moet ik een heel slecht mens zijn, anders heb je dat toch niet? Er moet wel iets heel ergs gebeurd zijn en dat schuilt diep in mij. Ik moet betalen voor dat ergs, ja, ik moet daarvoor betalen, daarom kan ik vannacht niet slapen. Daarom ben ik bang.

Nee, ik ben sterk. IK BEN STERK, ik kan alles. En ik kan het alleen. Eigenlijk heb ik toch nooit iemand nodig gehad? Echt nodig niet. Ik kan alles. Ik heb ook de kinderen alleen moeten doen, heb ik nooit echt hulp bij gehad. Ik ben trots op de mensen die ze nu zijn. Wat heb ik dan voor slechts gedaan. Dat moet voor de kinderen zijn gebeurd. Kan ik het mezelf niet herinneren misschien, verdrongen.

Ik ben sterk, ook met vechten, kracht genoeg, ik ben toch niet bang? Waarom leef ik dan in die klote angst. Ziet iemand het aan mij?? Zie ik er bang uit, nee, nee, dat kan niet. Ik durf elke confrontatie aan, als het gaat om recht! De laatste 4 jaar zoveel onrecht en angst. Ik hoor toch veilig te zijn thuis? Het enige plekkie, waar ik kan ademen, dat moet thuis zijn. Zoveel monsters in mijn leven. Maar nu niet meer. Nu is het veilig, dus ik kan toch ademen? Niemand in m’n plek, mijn ruimte die aan mij kan komen, dus komt het dieper van binnen, dat moet wel. Ik durf niet meer te slapen vannacht, of zal ik iets drinken. Misschien dat ik dan beter slaap. Maar nee, ik mag toch niet gaan drinken. Ik kom beter in slaap, maar de aanvallen zijn dan erger, nee, niet drinken, of wel, nee, straks moet ik steeds meer om in slaap te komen, ik wil niet afhankelijk zijn van iets. Nee, misschien iets kleins, zo eens een paar keer, als het heel erg is. Ja, dat mag wel. Of ik vraag iets aan de dokter. Maar ik wil niet te diep slapen, als er dan wat is, hoor ik het niet. Ik slaap met mijn raam open. Er kan zo iemand naar binnen, maar laat ze maar komen, ik mep ze zo het raam uit, ik laat dat raam open, ik moet kunnen ademen, ik moet zuurstof hebben. Het gevoel dat ik een slecht mens ben gaat niet weg.  Wat heb ik dan gedaan? Het moet zo erg zijn. Anders verdien je dit niet. Ik moet mezelf herpakken, kom op Nien, Wat is dat toch met mij. Waarom kan ik niet normaal zijn? Die bubbels uit mijn lijf, die kriebels, kom op. Dat klote gevoel moet weg. Hoe doe ik dat, kom, ademen, gewoon, diep ademen, ogen open en wat gaan doen. Opstaan, kom op, opstaan. Ik lijk wel gek, maar ik ben dat niet, toch? Of..doet iedereen aardig en spreken ze het onderling af? Dat kan ook he..nee, dan zou ik dat toch merken, en zeker mijn mensjes, mijn mensjes zijn eerlijk. Maar ik dacht ook dat hij eerlijk was, iedereen manipuleert Nien, iedereen. Iedereen liegt, iedereen. Vertrouw niemand. Jij bent sterk. Niet janken, zogenaamd sterk iemand, zeikert, sta op en ga verder!!!

(Fractie van mijn gedachten en dat heeft weinig met realiteit te maken, dan zit ik in mijn angst)

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑