Momentje

Zomaar een moment uit het leven van iemand met angst.

’s Nachts, bijna niet geslapen, angst, angst en nog eens angst. Heel mijn lijf voelt raar en ik voel me zo klote. Het word steeds erger, dat onrustige kutgevoel. Zo’n leuke dag gehad en dan weer die klote nacht in.

Ik duw mezelf het leven in, ik wil leven verdomme, mag ik nu onderhand eens leven?? Nee, eigenlijk niet. Ik moet iets ergs gedaan hebben, heb ik iemand benadeeld? Of is dit nog van vroeger, heb ik toen wat ergs gedaan? Dat moet toch wel, ergens moet ik een heel slecht mens zijn, anders heb je dat toch niet? Er moet wel iets heel ergs gebeurd zijn en dat schuilt diep in mij. Ik moet betalen voor dat ergs, ja, ik moet daarvoor betalen, daarom kan ik vannacht niet slapen. Daarom ben ik bang.

Nee, ik ben sterk. IK BEN STERK, ik kan alles. En ik kan het alleen. Eigenlijk heb ik toch nooit iemand nodig gehad? Echt nodig niet. Ik kan alles. Ik heb ook de kinderen alleen moeten doen, heb ik nooit echt hulp bij gehad. Ik ben trots op de mensen die ze nu zijn. Wat heb ik dan voor slechts gedaan. Dat moet voor de kinderen zijn gebeurd. Kan ik het mezelf niet herinneren misschien, verdrongen.

Ik ben sterk, ook met vechten, kracht genoeg, ik ben toch niet bang? Waarom leef ik dan in die klote angst. Ziet iemand het aan mij?? Zie ik er bang uit, nee, nee, dat kan niet. Ik durf elke confrontatie aan, als het gaat om recht! De laatste 4 jaar zoveel onrecht en angst. Ik hoor toch veilig te zijn thuis? Het enige plekkie, waar ik kan ademen, dat moet thuis zijn. Zoveel monsters in mijn leven. Maar nu niet meer. Nu is het veilig, dus ik kan toch ademen? Niemand in m’n plek, mijn ruimte die aan mij kan komen, dus komt het dieper van binnen, dat moet wel. Ik durf niet meer te slapen vannacht, of zal ik iets drinken. Misschien dat ik dan beter slaap. Maar nee, ik mag toch niet gaan drinken. Ik kom beter in slaap, maar de aanvallen zijn dan erger, nee, niet drinken, of wel, nee, straks moet ik steeds meer om in slaap te komen, ik wil niet afhankelijk zijn van iets. Nee, misschien iets kleins, zo eens een paar keer, als het heel erg is. Ja, dat mag wel. Of ik vraag iets aan de dokter. Maar ik wil niet te diep slapen, als er dan wat is, hoor ik het niet. Ik slaap met mijn raam open. Er kan zo iemand naar binnen, maar laat ze maar komen, ik mep ze zo het raam uit, ik laat dat raam open, ik moet kunnen ademen, ik moet zuurstof hebben. Het gevoel dat ik een slecht mens ben gaat niet weg.  Wat heb ik dan gedaan? Het moet zo erg zijn. Anders verdien je dit niet. Ik moet mezelf herpakken, kom op Nien, Wat is dat toch met mij. Waarom kan ik niet normaal zijn? Die bubbels uit mijn lijf, die kriebels, kom op. Dat klote gevoel moet weg. Hoe doe ik dat, kom, ademen, gewoon, diep ademen, ogen open en wat gaan doen. Opstaan, kom op, opstaan. Ik lijk wel gek, maar ik ben dat niet, toch? Of..doet iedereen aardig en spreken ze het onderling af? Dat kan ook he..nee, dan zou ik dat toch merken, en zeker mijn mensjes, mijn mensjes zijn eerlijk. Maar ik dacht ook dat hij eerlijk was, iedereen manipuleert Nien, iedereen. Iedereen liegt, iedereen. Vertrouw niemand. Jij bent sterk. Niet janken, zogenaamd sterk iemand, zeikert, sta op en ga verder!!!

(Fractie van mijn gedachten en dat heeft weinig met realiteit te maken, dan zit ik in mijn angst)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑