Voorzichtig

Als je beestjes hebt verloren, word je steeds zuiniger en gealarmeerd, als er ook maar iets abnormaal is. Mijn cavia, wat wij thuis knaafjes noemen, had ik 3 keer zien krabben. ALARM!! Hij krabt al 3 keer. Beestje uit zijn kooi, vergrootglas erbij. En jawel, we hebben een enkel huidschilfertje gevonden. Niets aan de hand dus. Maar ik had de zenuwen. Onze andere cavia, werd op het laatst gek van de jeuk. Kevin had een tumortje tegen zijn schildklier groeien en dat zorgde voor jeuk, het beestje heeft nog afgezien hoor. We moesten hem in laten slapen. Dat gevoel, machteloosheid, is bij mij goed bijgebleven. Dus als er nu 1 krabt aan zichzelf, PANIEK!
Daarna nog even chillen en kroelen en dan Linkie weer terug zijn verblijf in. Gerustgesteld. Gelukkig weet ik, dat ik niet de enige ben, die zo voorzichtig is geworden. Op facebook ben ik lid van het cavia forum en daar zie ik veel het zelfde gedrag voorbij gaan. Cavia’s zijn ook zo leuk, ze hebben zo’n lief en grappig karakter.

Chillen bij Nientje

Vandaag komt er niet veel uit mijn vingers. Beetje was opgeruimd, gestofzuigd, afwassertje, opgeruimd, en wat gewerkt. Wel een fijne dag, heb gisteren al veel gedaan, dus vandaag mocht het wel wat minder. Straks koken, wat zal ik nu weer eens maken? Geen idee nog, zie ik straks wel.

Link

Glas

Vandaag een heerlijke dag gehad. We, An en ik natuurlijk, zijn naar het Nationaal Glasmuseum geweest in Leerdam. Het museum eerst aagedaan en daarna naar het glasblazen in de werkplaats, vlakbij. Je leert en ziet er dingen, waardoor ik met heel andere ogen naar glas kijk. Het werk wat er in zit, de studie die je moet hebben gedaan om volleerd glasblazer te worden. De spierkracht alleen al. Vandaag waren er 3 vrouwen bezig, met assistenten, want meestal heeft 1 glasblazer, minimaal 1, maar ook 2 of 3 assistenten nodig, omdat het ook continu moet blijven bewegen.

Glasblazerij Leerdam

Ik vond het zo leuk en mijn moekie had dit ook mooi gevonden, dat weet ik wel. We hebben ons daar prima vermaakt. De vrouw die je hier in beeld ziet, je kon zien, dat het een zwaar werkje was. Haar armen trilde van de inspanningen. Je moet ook wel tegen de hitte kunnen. Het vormen, wat ze met de hand doen en met karton, was ook heel secuur. Het karton is nat, zodat er een stoomlaagje tussen het glas en het karton komt. Je kreeg ook allerlei spulletjes in je handen, waar het glas van gemaakt wordt. Zand en soda. Ook lieten ze glastrekken zien. Ik zou daar heel de dag kunnen zitten en dit gewoon bekijken. In het museum, hadden we drie solo-exposities gezien. Hieronder een filmpje, van Ma’ayan Pesach. Combineren van glas en andere materialen en de geschiedenis er achter.

Je leest het. Nientje is niet meer grieperig. Paardemiddeltje van de dokter gehad en ik ben weer op de been. Gisteren had ik alweer energie. Heb zelfs mijn dakgoot schoongemaakt. De wonderen zijn de wereld niet uit 🙂
Het weer was ook geweldig, deze dag gaf weer een boost energie. Daarna weer naar huis. Alles stond nog zoals ik het achterliet. An ging weer naar huis en ik heb eten gemaakt voor de kinderen en nu even bloggen. Hieronder nog een foto.

Glazen bollen in de kunsttuin van het museum

Ben benieuwd wat deze week me weer brengt.

Honden

Het is gelukkig weer beter weer. Vandaag was ik iets fitter. Vande week weer ziek, krijg nu prednison, daarmee moet het goed komen. Mijn bui is …onweer. Ben om 100 dingen pissig, meestal krijg ik daardoor energie, of pissig genoeg om toch te doen, wat ik moet doen. Ik moest mijn knaafjes verschonen en de kattenbak en dat is gelukt. Jippie. Als ik maar pissig genoeg ben, dan lukt er veel.
Vanmorgen om 8 uur eruit. Meteen willen beginnen, dus alles klaargezet. En toen hoorde ik Poes blaffen, nee, ik ben niet gek. Poes is de hond van Mariska, een hele lieve kroelhond. Toen kwam Mack ook nog buiten, dus ik heb weer kunnen kroelen. We hebben buiten koffie op en daarna toch de knaafjes verschoond. Toen de kattenbak en daarna het mensengedeelte.
Ik voel me dan zo’n oud wijf he… 52…sjongejongejonge… Maar goed. Het is weer een beetje ingehaald.

Poes
Mack

Mac is een Doofus 🙂 Zo, nu ga ik koffie zetten. Is een hele tijd geleden.

Grimmig weer

Het weer is vochtig en kouder en dat merk ik goed. Veel langzamer en zo’n beetje alles doet zeer. Gisteren te veel gedaan en de volgende dag is het inleveren. Vandaag gekookt en de stofzuiger door het huis gejaagd. Wat opgeruimd en dat was het. Zo’n dag wil ik graag snel afsluiten, ik word er een beetje depri van. Als je te lang stil zit, gaat je hoofd meer actief worden. Ik ga dan nadenken, over de dingen, die ik niet voor niets afgesloten heb. Sommige dingen zijn zo oneerlijk. Maar hé, ik ben er en leef mijn leven.
Morgen wil ik in ieder geval mijn knaafjes verschonen. Knaafjes zijn de cavia’s, ons gezin heeft overal wel een andere naam voor, Ik hoop dat me dat lukt. O, en de wasmandbodem wil ik zien, Straks wat eerder mijn nest in en morgen hoop ik op meer energie.

Vrolijk

Maandag, niet de popie dag van de week. Vandaag wil ik veel doen, meestal doe ik dan niet zo veel, komt er van alles tussen. Gisteren een fijne dag gehad met An. Niks Pokémon Go, gewoon samen naar Weert, daar ligt haar man begraven. Zo mooi, in een natuurgebied, bij een boom. Als je dan toch je laatste slaapplek hebt, dan daar, rustig mooi en een “gewoon” bos. Je hebt daar niet echt het idee, dat je naar een begraafplaats gaat, dus je bent niet zo geladen met droevige gevoelens. Dit zou mijn moeder een heel mooi concept gevonden hebben. Mijn moekie ligt bij haar vader en moeder. Ik ben er niet meer geweest. Te geladen, al dat rotgevoel komt dan weer naar boven. Ze heeft zo moeten vechten, zo oneerlijk, voor zo’n lief mensje.
Waar ik nu zit, bij mijn bureau, daarboven staat een foto van haar. Dat is mijn persoonlijke plekje, voor ons samen. Daar praat ik met haar. Nog steeds doet het pijn. Mijn broer zei laatst, het lijkt niet te slijten en inderdaad, dat gevoel heb ik ook.
Ze was ook zo lief. Creatief, slim, sterk, vol humor en een heel veilig gevoel. Ik voelde me speciaal, als ik bij haar was. Alsof je iets deelde, wat niemand had. Die band, die slijt nooit. Ik mis haar nog steeds heel erg.
Ik was best een moeilijk ding, ego ook, niet zelf zien, hoeveel ik vroeg van haar. Dat liet ze nooit merken. Wij waren thuis allemaal wel wat moeilijker heb ik het idee. Mijn moeder bleef trots en ze hield voelbaar van ons. Als ik daar een beetje van kan geven aan mijn kinderen, dat zou mijn leven compleet maken.

Nou, mijn griep is ver weg, wel nog veel slijm, maar mijn energie is met beetjes terug aan het komen. Vandaar het gevoel, dat ik veel wil doen. Vannacht wel ziek geweest, maar heb toch wel redelijk kunnen slapen. Ik heb al wat jaartjes terug, een buikhernia gehad. Mijn buikvlies was geklapt en ik heb best lang moeten lopen, met mijn darmen aan de verkeerde kant van het buikvlies. Ik ben fors en mijn speklaag op mijn buik, is daardoor niet geweldig doorbloed. Veel kans op infectie, dus geen chirurg wou hieraan beginnen. Ook omdat er al veel littekenweefsel zit van mijn vorige hernia. Na zo’n anderhalf jaar toch een chirurg gevonden en die heeft het geweldig gedaan. De wond is mooi genezen en hij heeft een speciale mat laten komen, omdat ik toch wel een, lijf heb, dat niet graag vreemde dingen wil. 30 cm bij 40 cm geloof ik, de mat.
Daarna ben ik altijd pijn blijven hebben. Toch te lang rondgelopen, dus mijn darmen doen waar ze zin in hebben, Het voelt beurs en stekerig.
Bij toeval heb ik tramadol gekregen, voor iets anders en toen liep ik voor het eerst vrijwel pijnvrij. Dat was heerlijk. Tramadol. Hoge dosis, dat wel. Maar dit geeft me weer andere klachten en samen met de SAB, ben ik nogal een warhoofd en het leren is voor mij vrij moeilijk geworden. Ik was systeembeheerder bij SKOD, een stichting, met 6 scholen en een klein kantoor. ICT vliegt vooruit en ik kon niet mee. Nu werk ik nog maar 4 uur per week, vanuit thuis. Mijn leven is flink in de war geschopt.
Eigenlijk ben ik 100 % afgekeurd. Ik hou de website bij van 1 school. Dat alles moeten inleveren, dat heeft me zwaar geraakt. Maar het ergste zijn de vernederende onderzoeken van het UWV. Die agressieve manier van werken, heeft me veel gekost. Je voelt je zo klein. Het is al niet leuk, om veel in te leveren, maar hoe de werkwijze van het UWV is, dat heeft me gesloopt. Ik zie er gezond uit, dat was mijn pech denk ik. 6 Jaar therapie en onderzoeken en het gevecht na mijn bloeding, dat heeft me niet zo gesloopt, als het UWV. Nu heb ik therapie, dat nog wel even door zal gaan. Ondertussen gescheiden. De “drama” werd mijn man te veel (en nog wel meer hoor) Nu weer proberen er bovenop te komen. Maar dat gaat me lukken. Ik ben een vechter. Ik heb geweldige kinderen, een fijne familie en een paar goede vriendinnen. Dan nog mijn beestjes….ik krijg wel weer een leven, wat me happy/tevreden maakt. Ik kom er wel.
Zo, straks een wasje eruit en nieuwe erin, en eens na gaan denken over het eten vanavond, wat soms al een uitdaging is. (moeilijke eters hier)
De zon is er, dat maakt een mens al vrolijk.

Ma

Mijn lieve Moekie, ik mis je zo erg.
Je zou gisteren 84 zijn geworden.
Ik probeer sterk te zijn, net als jij
De ene dag lukt het beter als de andere
Ik geniet van kleine dingen, bloemetjes, tuintje, lichtjes, m’n katje, m’n knaafjes.
M’n kindjes, ik ben zo blij en trots op de mensen die ze zijn.

Soms heb ik je heel hard nodig Ma. Maar je bent er niet. Ik zoek je in allerlei dingen of momenten, in elk levend wezentje.
Ik kan je niet vinden, zoek ik verkeerd?

Een feit blijft het, dat alles in mijn leven een stuk minder is, omdat ik het niet kan delen met jou.


Gefeliciteerd Ma

Het lijkt wel zomer, zo lekker is het. Ben een kleine week ziek geweest en begin mijn energie een beetje terug te krijgen. Heb gisteren de achtertuin gedaan. Nou heb ik best een grote tuin vind ik, maar het meeste is tegelwerk. Azijn op de tegels en goed aanvegen, is het zwaarste werk geweest. O, en sommige tegels opgehoogd en daar kreeg ik hulp bij van de oudste, Ron.
Binnen had ik al potjes staan, begin Maart gezaaid. Komkommer, tomaat, paprika, uitjes, pompoenen, dat soort. Het meeste gaat op aan de cavia’s. Onbespoten uit eigen tuin. Verser kan niet en ze smullen er al wat jaartjes van. Ook heb ik een kersenboom gepland en staan er wat braamstruikjes en de bramen vind ik het lekkerst als ze rood zijn. Ze zijn dan lekker zuur. Ik hou toch wel van zure dingen. In de avond heel tevreden terugkijken, op een nette tuin. Bekaf, alles doet zeer, tong op m’n knieën , maar zo tevreden. Vandaag moet ik het bekopen natuurlijk. Vanmorgen heb ik even met de buuf van 2 deuren links van ons, aan de tuintafel gezeten aan de voorkant. Hebben lekker koffie op, ik met de hond geknuffeld, daar geniet ik zo van. Mijn hondje is nog niet zo lang geleden gestorven. Die missen we zo. Dan weet je pas goed, hoeveel dat Sjaak in ons leven was. Hij is 17 geworden, of ouder. Hij kwam uit het asiel, zijn precieze leeftijd wisten ze niet.
Zo’n hondje krijgen we nooit meer. Hij was perfect!!! Zo lief, zo trouw. En ook mooi, altijd vrolijk en hij kon heerlijk gek doen, zelfs springen en rennen tot bijna zijn laatste dag. Waarom hij in het asiel zat, geen idee. Van het begin af aan, was hij perfect, zo lief. Kinderen, katten, alles ging goed. Nooit willen vechten. Ik kan nog wel uren doorzwammen over Sjaak. Hij was m’n maatje. Het gemis is dan ook enorm. Af en toe laat de buuf dus haar hond vrij, zodat ik kan kroelen.

Mandy en Sjaak toen we hem een paar jaar hadden
Sjaak en Emmetje

Vandaag zou mijn moeder 84 geworden zijn. En hoewel ik haar elke dag wel mis, is het vandaag toch extra. Over mijn moeder kan ik boeken schrijven. Ik had geen leuke vader en was blij dat mijn ouders gingen scheiden. Nooit iets gemist in mijn leven. Zij was mijn ondergrond, mijn veilige honk. Alles gewoon. Ik gun iedereen zo’n moeder. Zou de wereld er heel wat beter uitzien!! Gefeliciteerd Ma. We missen je.

Zondag

Zondag is mijn dag. Lekker op pad met m’n vriendin (An) We gaan missies doen en Pokémon Go, je weet wel, wat vrouwen boven de 50 doen 🙂 Dat is de dag, dat even alles uit mijn hoofd gaat, wat er heel de week erin gepropt wordt. Het proberen te voldoen aan iedereen. Bovenal aan de kinderen, niemand wil zijn kinderen zorgen laten maken. Vaak is er paniek bij mij. Het zijn opmerkingen van mensen, die me op een dwaalspoor zetten. Dan moet ik dat oplossen, dat gevoel zit ook in mijn DNA, de wereldproblematiek, dat moet ik oplossen. In mijn hoofd is er zoveel paniek. Elke dag is het moeilijk, maar wel te doen. Zolang er geen problemen bijkomen. Een telefoontje naar buiten moeten doen, daar kan heel mijn week van kapot gaan. En er zijn dingen, die je zonder persoonlijk contact kunt doen. Bijvoorbeeld, medicijnen bestellen, dat kan nu ook op een antwoordapparaat. Heerlijk, geen menselijk contact. Een boodschap bij de appie, met je mobiel en een app, is het mogenlijk om het contactloos te doen. Dat is dan fijner om daar mijn boodschappen te doen. Er zijn heel veel trucjes en volgens mij, kom ik best “normaal” over, daar werk ik wel aan in ieder geval. Maar het blijft moeilijk. En dan deze zondag, dan kan ik mijn kop weer leeggooien. Een reboot. Ik kan dat niet genoeg zeggen tegen haar, hoe erg ik dat waardeer. Dus An, we gaan weer op missie de volgende zondag…tot typs…

Vandaag

Een gewone dag, net als andere dagen, toch scheelt het veel. Ik moet echt wel helder uit mijn slaap komen, anders heb je niet veel aan mij. Niet helder, dan veel paniek. Maar vandaag ben ik helder. Ik had met een back-up terugzetten, zo’n beetje heel m’n site vermeubeld. Samen met m’n provider is het opgelost. Dat is iets wat echt niet lukt, als ik niet helder ben. Dan raak ik al in paniek, contact zoeken met iemand buiten het gezin, is en blijft eng. Ik ben nooit zo’n mensenmens geweest, kan slecht over koetjes en kalfjes praten, Na de bloeding, is dit heel hevig geworden. Twee dingen tegelijk, onmogelijk. Voor de bloeding, een multitasker. En je worstelt er zo lang mee, voor je al je nieuwe gebreken kenbaar hebt en dan ook nog weten, hoe je ermee omgaat. Ik blijf het ook uitleggen aan iedereen en ik zie ze denken, jaja…..blabla…. Soms word ik zo boos op de reclame boodschap
van hersenbloedingen,

Al die kenmerken had ik niet en daarom werd ik pas serieus genomen na 3 dagen. Ook word gezegd, dat het maar een klein bloedinkje was. Maar mijn hele leven is erdoor veranderd. En dat heb je zelf niet door en je omgeving ook niet zo snel. Ik weet dat het geen keuze is, maar een scheve mond of lamme arm, persoonlijk heeft dit mijn voorkeur. Dat word gezien en serieus genomen. 10 jaar is het nu geleden en nu pas weet ik, wat het me heeft gekost. En dan had ik ook een fijne dokter, die me geloofde en me doorverwees, zodat het behandeld kon worden. Wel ben ik enorm dankbaar voor de dingen die ik wel kan, die ik zie, die ik beleef. Het besef is er heus wel, ik ben heel dankbaar. Maar je word zoveel meer begrepen, door iedereen. Toendertijd had ik een hele goede baas, die me overal mee hielp, maar na een tijd, kom je er gewoon achter, dat je werk niet meer gaat. Van systeembeheer, naar een website aanpassen. Afhankelijk zijn van bepaalde mensen, bijvoorbeeld het vervoer. Ik ben soms een gevaar op de weg. Voor andere is dit ook nog eens gevaarlijk. Ik heb een enorme steun gehad aan bepaalde mensen. Daar ben ik nu nog dankbaar voor.

Nou nog leren hoe je accepteert Ik heb overigens nog genoeg om van te genieten hoor. Ik ben gek op mijn kinderen, m’n beestjes en ik rommel graag in m’n tuin. Kwaliteit is er volop in mijn leven. Ook al heb ik veel moeten inleveren. Voorbeeldje: 🙂

Hallo wereld!

M’n eerste post.
Hier wil ik m’n ervaringen delen, die ik dagelijks meemaak en de hindernissen die “mijn kop” geven. Het is niet alleen mijn kop, maar daar zit wel alles in gearchiveerd. Misschien als ik uitleg wat me bezighoud, waar ik tegenaan loop, dat het mij ook meer inzicht geeft, wat mijn leven toch een stuk draaglijker kan maken, voor iedereen en natuurlijk “mijn mensen”

Proudly powered by WordPress | Theme: Baskerville 2 by Anders Noren.

Up ↑